به گزارش خبرگزاری حوزه از تهران، حجتالاسلام محمدصادق کفیل، کارشناس دینی، روز چهارشنبه در برنامه تلویزیونی «آفتاب شرقی» با تأکید بر اینکه نخستین گام برای یاری حضرت ولیعصر(عج) و زمینهسازی ظهور، عبور انسان از خودخواهی و خودمحوری است، اظهار کرد: اگر بخواهیم یاری دین و امام زمان(عج) در زندگی ما محقق شود و عملاً برای امام قدم برداریم، باید در گام نخست «خودگرا» نباشیم و دو واژه «من» و «برای من» را از زندگی خود حذف کنیم.
وی با اشاره به اینکه شأن، موقعیت و جایگاه انسان نباید محور تصمیمها و روابط او قرار گیرد، افزود: این خودخواهی انسان را بیچاره میکند و کسی میتواند منتظر واقعی و زمینهساز ظهور باشد و برای امام قدم بردارد که از خودگرایی عبور کرده باشد.
حجتالاسلام کفیل ادامه داد: اگر اندیشه غرب بر اساس اومانیسم و انسانمحوری است، یعنی همهچیز بر محور انسان و «من» تعریف میشود، در تمدن مهدوی این «من» باید حذف شود. ظهور امام عصر(عج) به معنای شکلگیری تمدنی است که در آن خودگرایی جای خود را به خداگرایی میدهد و همه ارتباطات و مناسبات انسانها بر اساس امام تعریف میشود.
وی با بیان اینکه امروز نیز باید بررسی کنیم حد وسط روابط ما چیست، گفت: در شرایط فعلی، معمولاً «خودم» حد وسط رابطههاست؛ یعنی من به دیگری احترام میگذارم چون خودم را میبینم و منافع و جایگاه خودم را در نظر دارم، اما در جامعه مهدوی حد وسط ارتباطات «امام» خواهد بود. دیگری را دوست میداری چون محب امام است و به او احترام میگذاری چون دوستدار امام است.
این کارشناس دینی تصریح کرد: وقتی میگوییم «هر کس امام حسین(ع) را دوست دارد، دوستش دارم»، این یعنی «ولیّ» و محور محبت و ارتباط ما امام است. در چنین شرایطی جامعه، جامعهای مهدوی و زمینهساز ظهور خواهد بود؛ جامعهای که در آن کینه وجود ندارد.
وی با اشاره به ریشههای شکلگیری کینه در روابط انسانی، اظهار کرد: کینه زمانی شکل میگیرد که انسان بگوید «این فرد با من اینگونه رفتار کرد» یا «با من اینگونه برخورد شد». وقتی «من» حذف شود، بسیاری از این کینهها نیز از بین میرود.
اربعین؛ جلوهای از عبور انسان از خود
حجتالاسلام کفیل در ادامه با اشاره به راهپیمایی اربعین حسینی، آن را نمونهای عینی از جامعهای دانست که افراد در آن از خود عبور کرده و در مسیر خدمت به دیگری قرار میگیرند و گفت: در اربعین، افراد از خود عبور کردهاند و همه به دنبال خدمت به دیگری هستند؛ اما نکته مهم این است که این خدمت بر چه محوری شکل گرفته است؟ محور، امام است.
وی افزود: به یک عرب بزرگواری که موکب برپا کرده است، یا یک ایرانی که موکب زده، بگویید این ایرانی که از کنار تو عبور میکند چه خیری برای تو دارد؟ این عربی که از کنار تو میگذرد چه چیزی به تو میدهد؟ پاسخ این است که اساساً مسئله این نیست که او چه نفعی برای من دارد؛ او میگوید «من محب امامم و تو زائر امامی».
این کارشناس دینی ادامه داد: در زندگی عادی، گاهی وقتی کسی به مغازه ما میآید، میگوییم این کار را برای او انجام دهم چون او هم بعداً برای من کاری خواهد کرد؛ یا میگوییم هوای او را داشته باشم تا او نیز هوای مرا داشته باشد. اما در جامعهای که بر محور امام شکل گرفته است، چنین محاسباتی کنار میرود.
وی با بیان اینکه «الحسین یجمعنا» میتواند الگویی برای روابط اجتماعی باشد، گفت: زمینهسازی برای فرج یعنی اینکه همه ارتباطات ما بر اساس امام تعریف شود؛ اربعین نیز یکی از جلوههای همین فرهنگ است.
جامعه مهدوی؛ جامعهای بدون کینه
حجتالاسلام کفیل با اشاره به اینکه حتی زیبایی بهشت نیز بر پایه پاک شدن انسان از کینه و دشمنی است، اظهار کرد: ما تصور میکنیم زیبایی بهشت فقط در نعمتهای ظاهری و امکانات آن است، اما خداوند در قرآن میفرماید: «وَنَزَعْنَا مَا فِی صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْوَانًا عَلَیٰ سُرُرٍ مُتَقَابِلِینَ»؛ یعنی پیش از ورود بهشتیان، آنچه از کینه و غل در سینههای آنان است، جدا و پاک میکنیم و سپس آنان را در حالی که برادرند و مقابل یکدیگر قرار گرفتهاند، وارد بهشت میکنیم.
وی افزود: «غل» با حق فرق دارد؛ غل همان کینهای است که ممکن است حتی بروز ظاهری هم نداشته باشد. انسان ممکن است چیزی را به زبان نیاورد، اما در دل خود نسبت به دیگری کینه داشته باشد. در بهشت، همین کینه نیز از وجود انسان پاک میشود.
این کارشناس دینی ادامه داد: وقتی کینه وجود نداشته باشد، انسان از نعمت و رشد دیگری خوشحال میشود و دیگر نمیگوید چرا برای او فلان امکانات فراهم شد و برای من فراهم نشد؛ چرا به او بیشتر توجه شد و به من کمتر توجه شد. وقتی انسانها «اخواناً علی سرر متقابلین» شدند، دیگر تخت و جایگاه دیگری برای او مسئلهای ایجاد نمیکند.
وی با اشاره به دعای ۲۶ صحیفه سجادیه، خاطرنشان کرد: امام سجاد(ع) در این دعا حقوق متقابل همسایه و دوست را مطرح میکنند و این نشان میدهد که در نظام زندگی اسلامی، انسان باید نسبت به رشد و مشکلات دیگران حساس باشد.
خوشحالی از رشد دیگران؛ نشانه محبت امیرالمؤمنین(ع)
حجتالاسلام کفیل با طرح این پرسش که آیا در نظام زندگی خود از رشد دیگران خوشحال میشویم یا خیر، گفت: فرض کنید همسایه شما خودرو بهتری خرید یا مشکلش برطرف شد؛ آیا واقعاً خوشحال میشویم یا در دل خود میگوییم چرا برای او چنین اتفاقی افتاد؟ اگر انسان در مسیر مهدویت قرار گرفته باشد، از رشد و رفع مشکلات دیگران خوشحال میشود.
وی افزود: اگر دیگری مشکلی پیدا کرد، امام سجاد(ع) به ما میآموزند که برای حل مشکل او اقدام کنیم، حتی اگر خودش نیامده و از ما درخواست کمک نکرده باشد. این همان نقطهای است که نشان میدهد انسان خودگرا نیست.
این کارشناس دینی با اشاره به توصیه علامه طباطبایی(ره) درباره مهربانی با همه، اظهار کرد: علامه طباطبایی(ره) شخصیت بزرگی در عالم علم و اخلاق و مفسر کبیر قرآن بودند. وقتی کسی از ایشان درباره رشد و پیشرفت معنوی پرسید، ایشان بر مهربانی با همه تأکید کردند و این مسیر را یکی از راههای رشد انسان دانستند.
خانواده در نگاه مهدوی؛ همسر و فرزند «امانت خدا» هستند
وی با تأکید بر ضرورت اصلاح نگاه انسان به خانواده، گفت: اگر میخواهیم با همه مهربان باشیم، باید نگاه خود را تغییر دهیم. انسان نباید بگوید «این زن من است» یا «این بچه من است» و دیگری را به خود اضافه کند؛ بلکه باید بگوید این فرزند، امانت خدا و میراث الهی است.
حجتالاسلام کفیل افزود: با چنین نگاهی، مادر دیگر نمیگوید بارداری برای من سنگین است یا نگهداری از این بچه برای من زحمت و حرج دارد؛ بلکه میگوید خدایا شکر که به من لیاقت دادی خلیفه خودت را حمل کنم. خداوند میفرماید: «وَنَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی»؛ خداوند از روح خود در او دمیده و انسان با چنین نگاهی، فرزند را امانتی الهی میبیند.
وی ادامه داد: وقتی پدر و مادر چنین نگاهی داشته باشند، دیگر رابطه آنان با فرزند صرفاً رابطه «این بچه من است» نیست؛ بلکه میگویند خدا به من اجازه داده برای این فرزند مادری یا پدری کنم و برای او هزینه کنم. در این حالت، خدمت به خانواده نیز تبدیل به معامله با خدا میشود.
این کارشناس دینی با اشاره به نقش محبت اهلبیت(ع) در زندگی روزمره اظهار کرد: وقتی انسان صبح تا شب زحمت میکشد، میتواند نگاهش این باشد که برای چه کسی زحمت میکشم؟ اگر این نگاه بر اساس محبت امیرالمؤمنین(ع) و اهلبیت(ع) شکل گرفته باشد، خدمت به خانواده نیز معنای دیگری پیدا میکند.
امام حسین(ع) را فقط در کربلا نبینیم
حجتالاسلام کفیل با تأکید بر اینکه محبت اهلبیت(ع) نباید محدود به حضور در حرمها و مناسک زیارتی باشد، گفت: امام حسین(ع) فقط در کربلا نیست و امام رضا(ع) فقط در مشهد نیست. کسی که اهلبیت(ع) را دوست دارد، باید حضور و نظارت خدا و امام را در همه لحظات زندگی خود ببیند.
وی ادامه داد: انسان میتواند هنگام شستن لباس، تمیز کردن خانه یا خودرو و هنگام تهیه غذا، با عشق و محبت این کارها را انجام دهد؛ چراکه امام حسین(ع) را فقط در حرم نمیبیند، بلکه فرهنگ و محبت امام را با خود به خانه میبرد.
این کارشناس دینی با اشاره به اهمیت زیارت اهلبیت(ع) اظهار کرد: باید بیشتر به زیارت برویم؛ هرچه برویم کم است. اما نکته مهم این است که وقتی وارد حرم میشویم، نباید محبت و ارتباط با امام را با خروج از حرم تمام کنیم.
وی افزود: گاهی انسان در برابر گنبد میایستد و میگوید «السلام علیک» و حتی هنگام خروج نیز دوباره میگوید «السلام علیک». شاید فرزند انسان بپرسد چرا هنگام رفتن هم سلام میکنی؟ پاسخ این است که ارتباط با حرم و امام، خداحافظی ندارد؛ انسان باید امام را با خود به زندگی ببرد.
حجتالاسلام کفیل خاطرنشان کرد: به تعبیر آیتالله جوادی آملی، سلام در زیارت و بهویژه در زیارت جامعه کبیره، تنها یک سلام معمولی نیست؛ «سلام» در اینجا به معنای تسلیم است. وقتی انسان سلام میکند، در حقیقت اعلام میکند که خود را در برابر امام تسلیم میداند.
وی در پایان تأکید کرد: اگر «من» از زندگی حذف شود، محبت امام محور روابط خانوادگی، اجتماعی و فردی قرار گیرد و انسان از رشد و آرامش دیگران خوشحال شود، آنگاه میتوان گفت قدمی در مسیر جامعه مهدوی و زمینهسازی برای ظهور برداشتهایم.
انتهای پیام/
نظر شما